Chalk

 

 HIER

500 keer het woord HIER in drie kleuren met stoepkrijt op het gebroken asfalt van de parkeerplaats van het atelier geschreven. Mijn auto bedekt een open plek zonder vaste ondergrond waar dus niet op viel te krijten. De auto had een schoolbord-coating en heeft deze plek op een eenvoudige manier op en ingevuld…

Drie kleuren 3p

 

 

 

 

 

 

 

h

*******************************************************

o

Inrichting

()

Pijlen richting midden op een op of neergaande hoekrand van een soepband van op/afritten in het centrum van Den Haag

SAM_9304 paint

100 performances met stoepkrijt op trottoir, goot en straat

(Sept. 2015 Voorhout/centrum Den Haag)

h

*******************

h

Gelijk

Gelijk; equal, being right, immediately, level, according as, even, at the same time, contemporaneously

 Krijt op Plein Den Haag

Het woord ‘gelijk’ als ‘Army ants’ om het standbeeld op het Plein in Den Haag… althans dat was de bedoeling… Maar halverwege de performance werd ik door een stel toezichthouders gesommeerd mijn actie onmiddellijk te staken, op straffe van een boete en de schoonmaakkosten en weet ik wat… Dat ik het plein na mijn actie sowieso weer wilde verwijderen was niet belangrijk; nu ophouden, ik was verdomme hun mooie stad aan het bekladden, kan dat niet gewoon op papier als iedere kunstemaker en wat staat er sowieso, niets toch, echt, maar zonde van al dat werk … Voor de zekerheid ben ik later even naar het gemeentehuis gegaan om de ambtenaar belast met openbare orde te vragen of het uberhaupt wel verboden was om met krijt op de grond te schrijven… het bleek zelfs specifiek beschreven in de stadsverordening, vermeld; verboden met krijt op het wegdek te schrijven…

Dus water uit de gracht en vegen. Een nieuwe boete kon ik me niet meer veroorloven. Ik was een paar uur ervoor al bekeurd wegens het weigeren van het tonen van mijn ID kaart; ‘Maar ik heb mijn actie ruim van te voren officieel aangekondigd, bij jullie, de politie, met naam, toenaam, omschrijving van de actie en de hulpmiddelen, een krijtje dus’ (ik hield bewijsstuk A omhoog en schreef vervolgens het zoveelste gelijk op de scheve stenen) dus je weet wie ik ben, wie zou ik anders kunnen zijn, buiten mij niemand op het plein hier, met of zonder krijtje…”  Maar neen, dus, ik werd van straat getild en gearresteerd. Een kwartier later zat ik op de achterbank van een blikken arrestantenbus . De sirenes wilde ze niet aanzetten, ze zeiden niets en keken recht voor zich uit, jongens van nog geen vijentwintig.

Een van de twee agenten die me naar mijn cel bracht vertelde me dat bijzonder gedrag tegenwoordig voldoende was om iemand naar zijn identiteit te vragen… en ja bijzonder gedrag kon natuurlijk alles zijn, wist hij ook wel, maar wat deed je eraan…

Al met al  kostte dat grapje me een weekloon, geen idee wat ik ermee moet of moest, dus….

Vegen maar;

l

********************************

 

g

Bliep

Space inside 

(Contemplation of a mechanical mind) 

j

Schoolbordkrijt op leisteenachtige tegels

Draaikolk met het woord ‘Bliep’ (duizenden achter elkaar)

         Foto op driekwart van de performance, Spuiplein Den Haag 2015

          *                         

                                       * Detail (volgende dag)

j

**********************************************************

j

Green path

(Staying)

 (trottoir, 200 meter groene brede streep als ondergrond, stoepkrijt)

Gekleurde pijlen in alle richtingen op een groen pad in Breda. Dit pad werd door de gemeente op het trottoir van de Willemstraat geschilderd, van het station naar park Valkenberg in Breda, om de mensen naar het centrum van de stad te leiden.

Pad naturel (voor de performance)

Pad met pijlen;

Na drie uur;

24 uur later (na een regenbui);

Video;

Groot gedeelte van het pad na een dag krijten;

 

k

***********************

m

Zacht

(Soft, I mean soft)

 

(gipsbrokken, asfalt)

Breda 2014

(vanuit de trein)

Het woord Zacht op een oud en leeg fabrieksterrein naast het spoor. Een 300 meter lange golvende herhaling van het woord op het asfalt gekrast in grote letters (4 meter hoog).

Dit was een spontane reactie op het Post-Mac gebouw; het nieuwe station van Breda dat iets verder ligt. De woorden zijn geschreven met brokken gipssteen die er nog lagen als oude tanden van de suikerfabriek CSM.

 

l

*******************************************************

j

 

g

Ik herhaal

(I repeat)

Laterale meditatie (Amsterdam sept. 2013)

Duizenden malen de tekst “Ik herhaal”  met een krijtje op de straat geschreven. Van Het Stedelijk naar het Eye Museum. In totaal een woordlint van iets meer dan 5 kilometer lengte.

Thousands of times the words “Ik herhaal” ( I repeat) written on the pavements and streets of Amsterdam. Handwritten with blackboard chalk.  From “Het Stedelijk Museum” to the “Eye Museum”. In total a string of words more than five kilometers in length.

Foto; Singel

Foto’s; Van het stedelijk naar het Eye;

Route door Amsterdam;

Video van een journalist van een gedeelte van de route (van Keizersgracht tot Stadhouderskade);

Reacties;

Dit werk was (onbedoeld) anoniem en ik werd op een gegeven moment als de herhaal kunstenaar door de media gevolgd. Zelfs de politie kon me niet vinden en hield me door middel van de berichtgeving van AT5 in de gaten hoorde ik later. Het is dus waar; je bent onvindbaar zo gauw je je bukt. Maar de reacties waren over het algemeen prachtig en verrassend, vooral door de bewoners en mensen op straat. Veel mensen hadden zelfs het spoor kilometers gevolgd en een enkele keer stond iemand me op te wachten op de plek waar ik de vorige dag was opgehouden, met of zonder koffie…

Column van Nina Weijers (Groene Amsterdammer, 18-10-2013)

 Twee woorden, ontelbare keren herhaald in een bijna priegelig schools handschrift: ik herhaal. Tot op heden blijft de kunstenaar anoniem; een soort Banksy die ’s nachts over de straten sluipt als Amsterdam al lang slaapt. Misschien is het wel een collectief. Grappig trouwens, dat we dit meteen als ‘kunst’ bestempelen. We moeten ook wel, want onder het plaveisel lonkt de gekte, en dat is een moeras waar je maar beter verre van kunt blijven.

Maar het is niet de anonimiteit van de kunstenaar die me bezighoudt. Ook niet het monnikenwerk. Sterker nog, ik heb helemaal geen zin om me de arbeid van deze persoon voor te stellen. Ik wil dat de tekst alleen maar de tekst is, daar op die tegels, woorden die zijn opgetekend zonder dat iemand urenlang met gekromde rug, zijwaarts als een krab – nu stel ik het me toch voor, zo gaat het altijd – daar die sisyfusarbeid voor heeft hoeven verrichten. Wat me bezighoudt is sentimenteler: het kunstwerk ontroert me.

Dat komt door die tere krijtletters, al bijna uitgewist voor ze goed en wel zijn neergeschreven. Maar meer nog komt het door de woorden zelf, die alleen maar kunnen doen wat ze beloven. Voortgestuwd door hun eigen zeggingskracht, straat na straat, raken ze hopeloos verstrikt met hun betekenis. Het verlangen dat ze uitdrukken, het verlangen om iets te zeggen, zal nooit worden ingelost, nog door geen miljoen kleine poederkorreltjes, want het bevindt zich buiten de woorden, ergens tussen de kieren van de tegels, in de waterdamp boven de grachten. Ze willen zo graag maar ze kúnnen niet. Wat rest is haperen, struikelen, stotteren en een eindeloze herhaling van hetzelfde.

Dit sterke staaltje ‘there’s no success like failure’ (and failure’s no success at all) deed me denken aan een ander kunstwerk dat me ontroert, zo erg zelfs dat ik het nooit kan bekijken zonder een weeïg gevoel ter hoogte van mijn middenrif en de aandrang om hardop, of althans zachtjes in mezelf, au te zeggen.

I’m too sad to tell you is een geluidloos filmpje in zwart-wit, dat in 1971 werd gemaakt door Bas Jan Ader, dezelfde kunstenaar die vier jaar later met het kleinste zeilbootje ter wereld de Atlantische Oceaan wilde oversteken maar er na drie maanden spoorloos in verdween.

In I’m too sad to tell you zien we de kunstenaar drieënhalve minuut lang huilen. There’s no more to it.Dat klinkt als aanstellerij, maar dat is het niet. Het verdriet is niet alleen écht, maar ook eindeloos veel groter dan alles wat je erover zou kunnen zeggen, dat zie je zo, veel groter nog dan de kunstenaar zelf. Het lijkt nog het meest op een dier dat in hem gevangen zit en eruit wil. Soms lukt het Bas Jan Ader even het dier in bedwang te houden: hij strijkt met zijn hand over zijn haar, sluit zijn ogen, en je ziet hoe het dier gaat liggen, hoe het zijn gelaatstrekken voor eventjes met rust laat, maar een paar seconden later moet het er toch weer uit, en dat hele gezicht breekt open in een verstomde schreeuw. Alle manieren om zich uit te drukken zijn samengeperst tot deze ene manier, die helemaal geen manier is, maar botte pijn die alleen zichzelf kan zijn. Het falen van de kunstenaar valt hier volledig samen met het slagen van het kunstwerk, want door te falen doet hij precies wat hij vanaf het begin af aan belooft: niet uitdrukken wat hij niet kan uitdrukken. Zijn tranen vinden hun weg vanuit zijn ooghoeken langs zijn wangen en zijn kin, en ik stel me voor dat ze ruim veertig jaar later op de stoepkrijtletters vallen, die toch al bijna waren uitgewist door het weer en de tijd en de honderden voetstappen.

k

********************************************************

k

 

j